خواص موز

موز گیاهی علفی مانند درختچه است. برگ‌های آن بسیار بزرگ و پهن است و گاهی تا دو متر می‌رسد. گل‌های آن مجتمع و به صورت سنبله است. میوه‌ی آن ابتدا سبز و بعد از رسیدن به رنگ زرد درمی‌آید.

موز از چهار هزار سال قبل در هندوستان کشت می‌شد. در سال ۱۴۸۲ پرتغالی‌ها موز را در سواحل گینه پیدا کردند و به جزایر قناری بردند، سپس به وسیله‌ی میسیونر مذهبی اسپانیولی به نواحی حاره‌ی امریکا برده شد و اکنون موز در تمام مناطق گرمسیر دنیا کشت می‌شود.

یکی از انواع موز، درختچه‌ی کوچکی است به نام Plaintain که برای پختن به کار می‌رود.

موز را هنگامی که هنوز سبز است، از درخت می‌چینند و به مناطق مختلف می‌فرستند، سپس به آن گرما می‌دهند تا رسیده شود.

موز انواع مختلفی دارد. یک نوع آن بسیار درشت و نوعی از آن هم خیلی ریز است که مزه شیرین دارد.

درکشورهای استوایی معمولاً موز را می‌پزند و همراه با برنج و لوبیا می‌خورند. در کشورهای امریکای لاتین موز را ورقه ورقه می‌کنند و در آفتاب خشک می‌نمایند.

پوست موز رسیده زرد و سفت است و روی آن لکه‌های سیاه وجود دارد. موز نارس به دلیل داشتن نشاسته‌ی زیاد هضمش مشکل است.

همچنین در موز چند ماده‌ی شیمیایی بسیار مهم، مانند سروتونین( که نقش مهمی در خواب و تنظیم حالات بدن بازی می‌کند)، نوروپی نفرین (هورمونی که غدۀ آدرینال ترشح می‌کند و باعث منقبض شدن رگ‌ها می‌گردد)، دوپامین(که فشار خون را بالا می‌برد) و کاته چولامین(که روی سیستم اعصاب، قلب، حرارت بدن و عضلات روده و معده اثر می‌گذارد) وجود دارد.

خواص طبی موز

موز از نظر طب قدیم ایران معتدل و تر است و خون را غلیظ می‌کند. موز انرژی زیادی دربر دارد و چون نرم است، غذای خوبی برای کودکان و اشخاص مسن می‌باشد.

§     به دلیل داشتن پتاسیم زیاد ضد سرطان و غذای خوبی برای ماهیچه‌ها است.

§     موز ملین و درمان‌کننده‌ی اسهال و اسهال خونی است.

§     موز خون‌ساز است بنابراین اشخاص لاغر و کم خون حتماً باید موز بخورند.

§     برای درمان بیماری قند، گل‌های موز را بپزند و بخورید.

§     برای درمان خارش و ریزش مو، موز را له کنید و با سرکه و آب لیمو مخلوط نمایید و به نقاطی که خارش دارد و یا موی آن ریخته، بمالید.

§     موز تقویت کننده‌‌ی معده و نیروی جنسی است.

§     موز درمان‌کننده‌ی زخم روده و معده است.

§     در بعضی از کشورها موز نارس را خشک و پودر می‌کنند و گرد آن را به بیمارانی که مبتلا به زخم دوازدهه و معده هستند، می‌دهند تا این نوع زخم را درمان کند زیرا موز یک غشای مقاوم اسید روی معده و روده می‌کشد که اسید معده نمی تواند به آن آسیب برساند.

§     گرد موز همچنین داروی خوبی برای پایین آوردن کلسترول است.

§     شیره‌ی گل‌های موز درمان‌کننده‌ی اسهال خونی است.

§     گرد موز خشک شده، تقویت‌کننده‌ی بدن است.

§     گرد گل‌های خشک شده‌ی موز را با کمی نمک و آب مخلوط کنید، داروی آرام بخش قلب است.

§     جوشانده‌ی موز در قطع خونریزی مؤثر است.

§     جوشانده‌ی ریشه و پوست درخت موز را برای معالجه‌ی سرطان معده به کار می‌برند. بدین منظور باید این جوشانده را در وان حمام ریخت و مدتی در وان دراز کشید.

§     ضماد برگ درخت موز برای درمان ورم و سوختگی مفید است.

§     ریشه‌ی موز دفع کننده‌ی کرم معده است.

§     موز نفاخ است و زیاد خوردن آن خصوصاً در سردمزاجان، گاز معده تولید می‌کند. برای رفع این عارضه باید پس از تناول موز، کمی نمک خورد.

§     موز تأثیر خوبی در تأمین رشد و تعادل سیستم اعصاب دارد.

§     برای درمان ضعف بدن، موز را با عسل بخورید.

§     موز مدر است.

§     موز به علت دارا بودن قند زیاد، برای مبتلایان به مرض قند مضر است و نباید در خوردن آن افراط کرد.

منبع : پزشک سنتی



« (خبری قبلی)
(خبری بعدی) »



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.